دریا و سنگریزه دریا همچون سیلی ویرانگر سنگریزه ها را که در کنار ساحل به تماشای غروبی زیبا نشته اند با خود به اعماق میبرند.و سنگریزه فکر میکند که حتما خواهد مرد.و تمام دنیا در برابر دیدگانش تیره و تار میشود.نه امیدی و نه روزنه ای به سوی روشنایی.تاریکی محض.همان طور که به اعماق میرود چشمانش را میبندد. ...

قایقی خواهم ساخت، خواهم انداخت به آب. دور خواهم شد از این خاک غریب که در آن هیچ کسی نیست که در بیشهی عشق قهرمانان را بیدار کند. قایق از تور تهی و دل از آرزوی مروارید، همچنان خواهم راند. نه به آبیها دل خواهم بست نه به دریا – پریانی که سر از آب بدر میآرند و در آن تابش تنهایی ماهیگیران میفشانند فسون از...

سنگریزه اگر بداند، با نوازش آب صیقل دیده،دوباره ساخته میشود؛جان میگیرید…تا سخت بودنش، به تحملش معنا شود؛و دریا در کنار سنگریزههایش، نمی خروشد،تا آرامش و تلألو زیبایی شان را جلوه گر شوند؛دریا و سنگریزهها باهم، چه معانی زیباتری دارند…

ماهی گیر ، به آرامی تور ماهیگیری را بر آبهای نیلگون دریا پهن كرد و به انتظار نشست. دریا آرام بود و حتی صدای مرغان دریایی ، آرامش آن را برهم نمی زد. چشمان جستجوگر پسر ماهیگیر، به دقت آبهای اطراف قایق را می كاوید او برای اولین بار به همراه پدر برای صید ماهی به دریا آمده بود. امواج آرام دریا ، قایق را ...